WYROK TSUE z 12 lutego 2026 r. dot. kredytów z WIBOR – informacje

Kredyty oparte o WIBOR – najważniejsze informacje po wyroku TSUE z 12 lutego 2026 r.

w związku z szeroko komentowanym wyrokiem Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 12 lutego br. (C-471/24) oraz towarzyszącą mu medialną narracją sektora bankowego, zebraliśmy najważniejsze informacje porządkujące jego rzeczywiste znaczenie.

Co oznacza wyrok TSUE z 12 lutego 2026 r.  dla kredytów z WIBOR?

W przestrzeni publicznej pojawiły się komunikaty o „sukcesie” banków, oparte głównie na stwierdzeniu, że sądy krajowe nie badają metodologii ustalania WIBOR. To, że – jak orzekł Trybunał – sąd krajowy nie powinien koncentrować się na badaniu metodologii i technicznych aspektów wskaźnika WIBOR, znacznie upraszcza sprawę, oszczędzając sądowi i kredytobiorcy ogromu pracy, gdyż nie jest to już przedmiotem rozważań. Ciężar postępowania będzie koncentrować się na sprawdzeniu, czy bank wywiązał się z obowiązku rzetelnego poinformowania kredytobiorcy i czy nie wprowadził kredytobiorcy w błąd przy zawieraniu umowy. 

Co ważne, kwestia metodologii nie miała kluczowego znaczenia w dotychczasowych sprawach. Sednem wyroku jest bowiem wymóg przejrzystości, wynikający m.in. z Dyrektywy 2014/17/UE oraz wdrażającej ją ustawy z 2017 r. o kredycie hipotecznym.

Wymóg przejrzystości – jak interpretować wyrok TSUE z 12 lutego 2026 r.?

Zgodnie z pkt 2 sentencji wyroku TSUE, aby wymóg przejrzystości został spełniony, bank musi wypełnić obowiązki informacyjne przewidziane w art. 13 ust. 1 lit. ea Dyrektywy 2014/17/UE oraz w jej krajowym odpowiedniku – art. 10 ust. 1 pkt 5 ustawy o kredycie hipotecznym. Ponadto nie może wprowadzać konsumenta w błąd.

Trybunał ponownie podkreślił, że w umowach kredytowych opartych o WIBOR najważniejsze są:

• Przejrzystość ekonomiczna, a nie tylko językowa – konsument musi móc, na podstawie jasnych kryteriów, ocenić rzeczywiste konsekwencje finansowe warunku umownego, w tym zwłaszcza na przyszłość (teza 84 wyroku TSUE).
• Zrozumiałość mechanizmu oprocentowania – przeciętny, uważny konsument powinien być w stanie zrozumieć sposób działania wskaźnika i oszacować jego potencjalne skutki ekonomiczne (teza 86 wyroku TSUE).
• Rzetelność kontraktowa – sąd ma zbadać czy bank mógł racjonalnie oczekiwać, że konsument zaakceptowałby taki warunek w drodze indywidualnych, uczciwych negocjacji (teza 113 wyroku TSUE).

Czy kredyt oparty o wskaźnik WIBOR można podważyć?

Wyrok TSUE dobitnie podkreśla, że klauzule oparte o WIBOR nie są „nietykalne”, co próbuje udowadniać sektor bankowy.

Dla polskich sądów orzeczenie TSUE oznacza, że:

• brak nazwy wskaźnika,
• brak nazwy administratora,
• niepoinformowanie o potencjalnych konsekwencjach na przyszłość związanych z WIBOR,
• niejasność zapisów powodująca brak możliwości ich oceny przez konsumenta,
• jakakolwiek zachęta i zapewnienie w czasie negocjacji umowy i przedstawiania oferty,

może świadczyć o tym, że bank nie spełnił wymogu przejrzystości odnośnie do tego warunku.

W związku z powyższym aktualne jest to, że w konkretnych umowach kredytowych uzasadnione prawnie jest wniesienie pozwu przeciwko bankowi.

Każdą umowę kredytową należy poddać szczegółowej analizie prawnej. Jeżeli chcecie Państwo sprawdzić swoją umowę kredytową lub uzyskać nieodpłatnie przystępną ocenę prawną, prosimy o kontakt z naszą kancelarią.

Zachęcamy także do odwiedzenia naszej strony dedykowanej kredytom z WIBOR: kalkulatorwibor.pl